Het mooiste van kerst is een mooi kerstverhaal. Elk jaar schrijf ik er wel één. Maar we gaan er nu één samen schrijven! Ik plaats de inleiding en ieder die wil meeschrijven is welkom, elke reactie is dus een volgend stukje van het verhaal en ieder kan dus het verloop van het verhaal beïnvloeden. Doen jullie mee? Zo'n week voor kerst moet er toch wel een eind aan gebreid zijn en laat mij aub niet het hele verhaal schrijven.
Het is 24 december 2025. De lucht is dreigend grijs, er lijkt sneeuw in de lucht te zitten. Tegen een harde gure wind in worstelt een figuur zich de dijk op. Hij draagt een lange zwarte wollen jas waarvan hij de kraag heeft rechtgezet die zo zijn oren voor de koude wind beschermen en zijn handen zitten diep in zijn zakken. Een grimmige gelaatsuitdrukking tekent de gemoedstoestand van de man die last heeft van een terugtrekkende haarlijn, maar dat is niet verwonderlijk op zijn leeftijd, hij nadert immers de pensioengerechtigde leeftijd die inmiddels is bijgesteld naar 75.
Eigenlijk had hij beter thuis kunnen blijven, met dit weer, maar hij is op weg naar zijn enige dochter. Die woont met haar drie onechte kinderen in een vervallen dijkhuis, waar zij sinds het afschaffen van de bijstand de grootste moeite heeft het hoofd boven water te houden.
Hij bedenkt zich dat dit een wrange woordspeling is. Deze dijk, ooit gebouwd opdat de mensen het hoofd boven water zouden kunnen houden en niet zouden wegspoelen is de thuisbasis van een gezin dat weliswaar niet wegspoelt, maar in figuurlijke zin de grootste moeite heeft dat hoofd boven water te houden. Het huisje is nog niet zo oud eigenlijk, de dijk is immers nog eens verhoogd in 2015, toen er steeds meer overstromingen kwamen en het niveau van het zeewater bleef stijgen. Maar er is toen wel gekozen voor een soort barakbouw, houten hutten voor de sociale minima die nu na tien jaar al niet tegen de zilte lucht bestand blijken
Vroeger, toen hij nog een meisje was, speelde hij vaak met de mattel poppen, vandaar dat de kinderen zo genoemd zijn.
Hij denkt nog met weemoed terug aan de periode van voor 2006, toen er nog een ziekenfonds was en je als gewone sterveling met een inkomen van minder dan 70.000 gulden, oh nee, toen had je voor 7 jaar de euro, nog in een ziekenhuis mocht, en dat zonder irisscan.
Kerst 2005 was de laatste kerst die hij nog echt kon vieren, in 2006 werd het zorgstelsel ingevoerd en moest hij alles wat hij verdiende afstaan aan de schuldeisers van de ziekenkostenverzekering, die in 20 jaar tijd 850% duurder was geworden. Het begon in 2006 met nog geen 200 gulden voor een basiverzekering. Dat vond hij toen veel, maar nu lacht hij erom, nu het 1800 gulden per maand is. Maar hij mag niet mopperen, hij heeft nog werk, iets wat zijn dochter en onechte kleinkinderen niet hebben omdat hun moeder ooit eens op de lijst van Peter R de Vries gestemd heeft, wie kon toen vermoeden dat Peter , nadat hij gekozen was in de 2e kamer, ging verklaren dat hij Jezus Christus was.
De onechte kinderen hebben de namen: Ken, Barbie en Cindy, inderdaad.. genoemd naar de mattellpoppen.
Ze zijn wel aardig hoor. Altijd een glimlach op het gezicht. Alsof het erin geslagen is. Zelfs in het onverwarmde dijkhuis, waar ze dagelijks hopen op...............
De bakfiets van Gerrit. Gerrit is knecht bij boer Bakellende verderop. Hij rijdt iedere avond langs de afvalcontainer van de lokale supermarkt en brengt het gezin dan de onverkoopbare maar nog wel eetbare spullen die hij aantreft. dit zorgt weliswaar voor een gevarieerd dieet, maar...
is niet voldoende. De gezinnen met kleine kinderen gaan voor. Ken, Barbie en Cindy zijn inmiddels volwassen, maar wonen nog bij Rita, hun moeder, die hun nooit op straat zal zetten. Ze hebben immers geen werk en geen inkomen. Heel het dorp trouwens schande van het gezin van Rita. Ken is inmiddels 22 en zoon van een gevluchte Irakees die in het begin van de eeuw tijdelijk in Nederland verbleef, Barbie, die 20 is, is geboren uit een relatie met..
Peter R de vries die al lange tijd is opgesloten in de gevangenis. Psychiatrische ziekenhuizen zijn er niet meer, mensen die verklaren Jezus Christus te zijn gaan naar de gevangenis en krijgen dan 1 joint per dag, daar worden ze lekker rustig van. De gevangenis is trouwens de enige plek in Nederland waar nog geblowd mag worden, in 2008 kwam een verbod op roken van joints buiten de gevangenis.
En Cindy tenslotte is geboren uit de relatie van Rita met een bekende Nederlander die het kind niet wou erkennen, bij zijn vrouw bleef en later heel jong overleden is aan een slopende ziekte. Ze heeft moeten tekenen nooit zijn identiteit prijs te geven, kreeg daarvoor bij aanvang jaarlijks geld, maar toen hij stierf droogde dat op.
Boven op de dijk snijdt de wind nog harder. Bij de gammele voordeur van nummer 13 aangekomen, waar Rita woont, duwt hij tevergeefs op de bel, die is namelijk al jaren stuk. Natuurlijk weet hij dat maar uit gewoonte duwt hij toch elke keer weer op dat knopje. Hij hoort een hond aanslaan, ze hebben wel een hond die als bel fungeert en feilloos aanvoelt dat er iemand voor de deur staat.
....Hij was nu bijna bij de barak van zijn dochter, hij zag geen licht branden. Hij belde aan, maar er werd niet opengedaan want de bel bleek het niet te doen. Hij klopte toen drie maal op de deur, klop klop klop, en zijn dochter deed open en viel huilend in zijn armen; 'Papa, je hebt het gehaald, helemaal gezwommen van Texel naar Den Helder!'
Dat was drie jaar geleden, een hele prestatie op zijn zeventigste, inmiddels woont hij in Den Helder.
De hond sloeg niet aleen aan: het pokkebeest hing zoals gewoonlijk ook meteen in zijn broekspijpen. Zijn hand ging automatisch naar de jaszak waar hij een paar dentasticks in opgeborgen had: nadat hij zo'n ding over de heg gegooid had vloog de hond er achteraan, en kon hij zijn familie begroeten.
De hond had de kerst ook weer gehaald. De andere huisdieren waren minder gelukkig. De 3 kippen, Dora, Pina en holla, waren in 2016 het slachtoffer, ze smaakte echt heerlijk. In 2017 moest Flappert eraan geloven, het lievelings konijn van Ken. In 2018 was Sharky, de goudvis, het haasje, het maal was wat karig. Verleden jaar heeft Rupert de kerst niet gehaald. Wat Barbie betreft had Rupert de kerst wel mogen meemaken, want kat smaakt niet geweldig. Nu de hond de kerst nog had gehaald, vroeg de oude man zich af wat er dit jaar op het kerstmenu zou staan....
'Verdorie'!!! In plaats van de dentasticks blijkt hij de zakflacon jenever die hij net bij de slijter gehaald heeft over de schutting te hebben gegooid. Voor die zakflacon heeft hij net wel 20 kilometer in de bus gezeten. Slijterijen zijn immers al 10 jaar staatswinkels met maximaal 1 vestiging per 100.000 inwoners. Dit is ingevoerd toen de AEL na de verkiezingen van 2018 in het kabinet kwam. Hij hoort het glas versplinteren op de basaltblokken. De hond begint tussen de scherven door te likken...
Beste allemaal,
.
.
Laatste reacties